Α. Λατινοπούλου: «Συνταγματική αναθεώρηση ως φύλλο συκής για την κυβερνητική αποτυχία»

Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά, την εγκληματικότητα που έχει γίνει καθημερινός εφιάλτης και τη λαθρομετανάστευση που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, τότε καταφεύγει στα γνωστά επικοινωνιακά τεχνάσματα: μεγάλες θεσμικές συζητήσεις, βαρύγδουπες εξαγγελίες και αλλαγή ατζέντας.

Αυτό ακριβώς κάνει σήμερα ο πρωθυπουργός, επαναφέροντας το θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης. Όχι από θεσμική ευαισθησία. Όχι από αίσθημα ευθύνης. Αλλά επειδή η καθημερινότητα των πολιτών έχει μετατραπεί σε αδιάψευστο κατηγορητήριο για την κυβερνητική του αποτυχία.

Η ακρίβεια έχει παγιωθεί ως κανονικότητα. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ αδειάζουν πιο γρήγορα από τα πορτοφόλια, η ενέργεια και τα ενοίκια πνίγουν τις οικογένειες, οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι. Οι πολίτες μετρούν τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα και η κυβέρνηση μετρά επικοινωνιακά οφέλη.

Την ίδια στιγμή, η εγκληματικότητα καλπάζει. Ο φόβος έχει επιστρέψει στις γειτονιές. Οι πολίτες νιώθουν απροστάτευτοι σε μια χώρα που υποτίθεται ότι είχε θέσει την «ασφάλεια» στο επίκεντρο της πολιτικής της. Και αντί για ουσιαστικές λύσεις, ακούν ξανά για επιτροπές, διαδικασίες και συνταγματικά άρθρα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η πλήρης αποτυχία στη λαθρομετανάστευση αποτελεί ακόμη μία μάστιγα για την κοινωνία. Ανεξέλεγκτες ροές, δομές που ασφυκτιούν, τοπικές κοινωνίες εγκαταλελειμμένες και ένα κράτος που δείχνει ανήμπορο να προστατεύσει σύνορα, ασφάλεια και κοινωνική συνοχή. Κι όμως, ούτε εδώ υπάρχει αυτοκριτική. Υπάρχει μόνο σιωπή και μετατόπιση της συζήτησης αλλού.

Ιδιαίτερα προκλητική είναι η υποκρισία γύρω από το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών. Επτά χρόνια διακυβέρνησης. Επτά χρόνια πλήρους πολιτικής κυριαρχίας. Και δεν έγινε απολύτως τίποτα για την κατάργηση ή ουσιαστική αλλαγή του καθεστώτος ατιμωρησίας. Καμία σύγκρουση, καμία πρωτοβουλία, καμία πράξη.

Και τώρα, ξαφνικά, το άρθρο 86 «θυμήθηκε». Όχι γιατί άλλαξε κάτι στις αρχές του, αλλά γιατί άλλαξε το πολιτικό κλίμα. Όχι για να αποδοθεί δικαιοσύνη, αλλά για να σωθεί η εικόνα μιας κυβέρνησης που πιέζεται.

Αξίζει, επίσης, να θυμίσουμε στον πρωθυπουργό τι έλεγε πριν γίνει πρωθυπουργός. Για περιορισμό θητειών. Για δύο δύο πρωθυπουργικές θητείες το ίδιο πρόσωπο και δύο ή τρεις θητείες βουλευτών. Για ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Όλα αυτά ξεχάστηκαν με το που ανέλαβε την εξουσία.

Τι έχει αλλάξει άραγε σήμερα; Οι αρχές του ή απλώς οι δημοσκοπήσεις; Μήπως το μόνο καινούργιο στοιχείο είναι οι πιέσεις που δέχεται και η φθορά που δεν μπορεί πια να κρύψει;

Η συνταγματική αναθεώρηση, έτσι όπως προβάλλεται σήμερα, δεν είναι λύση. Είναι αντιπερισπασμός. Μια συνειδητή προσπάθεια να απομακρυνθεί η συζήτηση από την ακρίβεια, την ανασφάλεια, τη λαθρομετανάστευση και τον φόβο που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες. Να στραφούν αλλού τα μάτια της κοινωνίας, μακριά από τον πραγματικό εφιάλτη.